fbyoutube

Ավետիք Իսահակյան «Ամառվա կապույտ»

Ամառվա կապույտ, անդորր գիշերին,

Ժայռի կատարին նստել եմ մենակ`

Հայացքըս հառած նիրհ մտած ծովին:

Լո˜ւռ է ամեն ինչ և ամենուրեք.

Ժամանակն` անշարժ, և ողջ տիեզերք

Լցված խորազգաց, խորին լռությամբ:

Պա՛հ երանավետ և նվիրական,

Անհուն լռություն տիեզերական:

Ե՛ս տեսնում եմ ինձ, ե՛ս լսում եմ ինձ

Ե՛ս զգում եմ ինձ, ճանաչում եմ ինձ:

Comments: